Onze travel consultant Sjoerd neemt je samen met reisgenoot Martijn mee naar Marokko. Ze pakten de auto en trokken drie weken dwars door dit veelzijdige land om voor Charlie’s Travels op zoek te gaan naar de beste lokale ervaringen en offbeat routes.
Inhoudsopgave
- De chaos van Marrakech en de stilte bij Mustafa
- Romeinse stenen en heilige heuvels
- De Zwitserse schok en mijn Marokkaanse papa
- Stof happen in de M'Goun Vallei
- Dwars door de Sahara naar Foum Zguid
- De rotsen van de Anti-Atlas
- De Atlantische kust en het ezelspad bij Essaouira

De chaos van Marrakech en de stilte bij Mustafa
Drie uur vliegen vanaf Schiphol. Twee gedownloade films verder land ik in Marrakech. Bij de douane krijg ik snel een stempel in mijn paspoort. Het pinnen bij de automaat gaat mis. De eerste hapte mijn kaart in en de tweede werkte niet. Auto opgehaald, simkaart gefixed. En daarna richting de oude medina van Riad Aisha. Buiten is het een chaos. Het is Offerfeest, overal lopen mensen met schapen op straat en ruik je gegrild vlees. Maar zodra die houten deur van de riad achter me dichtklapt is het stil. Je hoort alleen nog vogels fluiten.
De volgende ochtend pik ik Martijn op in Casablanca. Hij stond net op de schapenmarkt te kijken. Vanaf daar rijden we door naar het Rifgebergte. Het landschap verandert van dorre vlaktes naar groene heuvels die aan Italië doen denken. Rond vijf uur komen we aan in het dorp van Mustafa, net buiten Chefchaouen. Niks geen hotel. We draaien gewoon mee in zijn gezin. Mustafa laat ons zien hoe hij brood bakt in de kleioven achter het huis. Rook in mijn ogen, maar de geur is bizar goed. We eten het warm op met olijfolie uit zijn eigen boomgaard.
's Avonds vieren we Eid el-Adha samen met de familie. Er gaan twee schapen aan het mes en pas rond elf uur schuiven we aan voor het grote feestmaal. We rollen uiteindelijk voldaan op de banken in de woonkamer, terwijl de geluiden van de schapen en kippen op het erf ons in slaap sussen.

Romeinse stenen en heilige heuvels
We laten de blauwe straten van Chefchaouen achter ons en sturen naar het zuiden. Onderweg stoppen we bij Volubilis. Daar wandel je zo tussen de eeuwenoude Romeinse ruïnes en intacte mozaïeken door. Geen dranghekken of bewakers, je staat er letterlijk bovenop. Vlak daarnaast ligt Moulay Idriss, een heilig bergstadje vol trappen en lokale koffietentjes.
We overnachten in Meknes. Veel reizigers rijden door naar Fez, maar Meknes is een stuk rustiger. We parkeren de auto voor twee euro per nacht aan de rand van het centrum en slenteren 's avonds over de lokale pleinen.

De Zwitserse schok en mijn Marokkaanse papa
De rit van Meknes naar de Ziz-vallei stelt niet teleur. Eerst rijden we door Ifrane. Het lijkt wel alsof je midden in Zwitserland staat. Rode schuine daken, strakke gazons en in de winter kun je er zelfs skiën. Iets verderop stoppen we bij het Cederbos van Azrou, waar de Berberapen in de bomen hangen.
Aangekomen bij de Kasbah in de Ziz-vallei slaat het noodlot toe. Ik word hondsziek. Eén volle nacht en dag ligt alles er aan alle kanten uit. Mijn host Ali ontpopt zich tot mijn Marokkaanse papa. Hij blijft de halve nacht wakker en legt citroenen op mijn hoofd. Het helpt, want de volgende dag sta ik weer overeind.
Als ik weer op de been ben, lopen we twee uur mee met Ali. Hij beheert de irrigatiekanalen bij de Kasbah. Martijn vraagt hoe die waterverdeling werkt. Ali pakt een stokje en tekent het hele systeem uit in het zand. Zonder die kanalen staat het palmbos hier binnen een week droog. Later hiken we veertig minuten door de rotsen naar een nomadenfamilie.

Stof happen in de M'Goun-Vallei
We laten de bekende Dades-kloof links liggen en rijden door naar de M'Goun-vallei. Daar ontmoeten we Mustafa. Mustafa snapt precies hoe wij willen reizen. We slapen bij zijn ouders thuis. Zijn vader spreekt geen Engels of Frans, maar roept wel trots: "Amsterdam Centraal!" "Mercatorplein!"
Mustafa regelt een paar motoren. Samen met wat lokale boys crossen we achterop de motor over gravelwegen en rotsen. Je komt op plekken waar geen 4x4 kan komen. In de verte zie je de sneeuwtoppen van het Atlasgebergte. We maken plannen voor meerdaagse hikes met nomaden, geiten en pakezels.
Aan het eind van de dag neemt Mustafa ons mee naar een klein boutique hotel. De eigenaar schenkt een fles wijn in en serveert een zesgangendiner. Als we willen betalen weigert hij resoluut. "Jullie zijn mijn gasten. Als je nu betaalt hoef je niet meer terug te komen."

Dwars door de Sahara naar Foum Zguid
Via Tamegroute, waar ambachtslieden klei bakken in eeuwenoude ovens, rijden we naar Zagora. Hier laten we de normale huurauto achter en stappen we in de 4x4 van chauffeur Mohammed. We laten de drukke zandduinen van Merzouga over aan de massa en trekken diep de leegte in, vlak tegen de grens met Algerije.
Onderweg stopt Mohammed ineens. Vlak voor ons loopt een groepje zeldzame, witte Addax-antilopes. Ze vallen bijna niet op tegen het goudgele zand. We staan een half uur stil te kijken in de wind.
Het tentenkamp midden in de duinen is eenvoudig, maar de bedden zijn goed. Ondanks de hitte van over de veertig graden slaap ik nergens zo stil als hier. De volgende ochtend kleurt het ochtendlicht de duinen rood. Na een paar uur sturen over zandvlaktes en droge meren komen we uit in Foum Zguid. Daar pikken we onze eigen auto weer op bij een café.

De rotsen van de Anti-Atlas
Vanaf Foum Zguid pakken we een binnenweg richting Tafraoute. Op de kaart staat de weg niet eens aangegeven. Het eerste uur stuitert de auto over stenen en grind, maar de beloning is bizar. We sturen via haarspeldbochten door de Anti-Atlas. De bergen zien eruit alsof ze in lagen zijn opgebouwd. We rijden door de palmoase van Aït Mansour en zien overal oeroude kasbah-ruïnes tegen de rotswanden plakken.
Tafraoute zelf ligt verscholen tussen gigantische, roze granieten rotsen. Het is een rustig bergstadje waar je kunt mountainbiken, klimmen en hiken. Dit is zonder twijfel het mooiste stukje autorijden van de hele reis.
De Atlantische kust en het ezelspad bij Essaouira
We sturen de wagen richting de Atlantische kust. Agadir laten we voor wat het is; die gigantische all-inclusive resorts zijn niks voor ons. In plaats daarvan rijden we door naar surfdorp Tamraght en scoren we een lunch in Imsouane. Het is een relaxte plek vol barefoot-surfers, waar de geur van verse vis zich mengt met die van smashed avocado.
De trip eindigt in Essaouira. We parkeren de auto en gaan te voet verder met visserman Hamid en zijn trouwe ezel. Na een hike van drie kilometer over rotsachtige paden door het bos staan we ineens in een verborgen baai. Geen strandstoel of toerist te bekennen. Terwijl Martijn de oceaan in duikt, gooit Hamid verse vis op de barbecue en klinkt er gitaarmuziek bij het kampvuur. Dit is precies het Marokko waar we naar zochten.
Wil jij ook een reis door Marokko maken maar ook liever de toeristische plekken overslaan? Laat het mij dan vooral weten, ik denk graag met je mee.
