Met een nieuw concept naar Senegal
Sinds vorig jaar heeft Charlie's Travels een nieuw concept: een
pioniersreis. Een kleine groep reizigers, kostprijs, een nog onontgonnen bestemming, en samen helpen jullie de route ontwikkelen. Ik klikte, las, en boekte mijn reis naar Senegal met mensen die ik nog nooit had ontmoet.
Dit is heel anders dan ik normaal doe. Doorgaans ben ik het soort reiziger die weken van tevoren routes uitstippelt, blogs leest, en alles plant tot op de minuut. Maar dit keer liet ik het los. YOLO, carpe diem, wat je maar wilt.
Aankomst: de groep vindt zichzelf (net op tijd)
Op de luchthaven vond ik de groep al vrij snel. Een grijze hoodie en blond haar: dat was de afspraak. Eén voor één kwamen de reisgenoten opdagen, behalve eentje die haar paspoort thuis had laten liggen (vader moest alsnog scheurend naar de luchthaven), en twee anderen die zich keurig in de verkeerde terminal hadden gepositioneerd vlak voor het boarden. Ze haalden het allemaal nog net. Het avontuur was officieel begonnen, nog voor het vliegtuig van de grond was.
Bij aankomst op Dakar Airport wachtten de twee reisconsultants van Charlie's Travels ons op. Rode zandwegen, een ondergaande zon, en de kust als eerste bestemming. Bier, golfslag, nieuwe gezichten: een goede start.
Saint-Louis: koloniale pracht, elastische tijd en een TikTok-ster aan de deur
Na een lange dag rijden - Senegal rolt langs in vijftig tinten geel en stof - arriveerde de groep in
Saint-Louis. UNESCO Werelderfgoed, koloniaal hotel midden op het eiland, soft licht boven het water. Het "dit is waarom je reist"-gevoel sloop al snel naar binnen, tot aan het strand.
Het plan was simpel: zonsondergang aan zee, maar de werkelijkheid was net even anders. Afval, rondzwervende dieren, kapotte huizen. Een strand dat aanvoelde als de achterkant van de wereld. Bewoners leken terughoudend en het voelde intrusief aan om door wijken te lopen waar mensen wonen. Niet alles aan reizen is comfortabel, en misschien hoeft dat ook niet zo te zijn.
's Avonds ontdekte de groep dat de meeste plekken dicht waren vanwege de Ramadan. Eén bar vonden we gelukkig toch. Buiten zitten op een aangenaam warme zomeravond, en langzaam werden die tien vreemden minder vreemd. Gesprekken over politiek, vaccins, levenskeuzes, en dan: het YOLO-shot. Na vier keer expliciet uit te leggen ("Ja, gewoon vodka." "Nee, niks erbij." "Ja, echt.") kregen we vodka met zout en limoen. Close enough.
Hoogtepunt van de avond: de uitsmijter die elke vijf minuten zijn biceps flexte. Blijkt hij 30.000 volgers op TikTok heeft, waar hij zichzelf filmt met glitter-effecten terwijl hij rondloopt.
De volgende ochtend was er een bezoek aan het fotografiemuseum (charmant rommelig), en namiddag een citytour met een gids die 45 minuten te laat arriveerde en dat met trots aankondigde: "Tijd is hier elastisch." Midden in de tour ging hij gewoon zitten.
Saint-Louis was ooit de hoofdstad van Senegal, en van heel Frans West-Afrika tot 1902. De grandeur is er nog, maar het is allemaal wat verwaarloosd. Zelfs de katholieke kerk op het eiland heeft een toren eromheen gebouwd, omdat islamitische leiders de klokken niet wilden horen. De geschiedenis hier is niet subtiel, maar gelaagd, zichtbaar, en een beetje ingewikkeld.
Delta du Saloum: oesters, mangroven en chaos aan de grens
Vroeg opstaan, terug op de weg richting het zuiden. Tien uur rijden, tijd genoeg om het raamkijken tot kunst te verheffen. Onderweg sluit Matt aan, een Australiër die al sinds 2000 in Afrika woont en ons begeleidt door dit minder bekende deel van de route. Lunch bij zijn guesthouse, gekookt door de vrouw van zijn zakenpartner: heerlijk Malinees eten.
Uiteindelijk ruilden we de bus in voor een bootje.
Wind door het haar, mangroven zo ver het oog reikt, honderden vogels. De Saloum Delta beslaat zo'n 180.000 hectare en bestaat uit meer dan 200 eilanden. Niet de slechtste plek om "vast te zitten."
De verrassing van de dag was dat mangrove-oesters bestaan. Vers geplukt, en slurpend genieten terwijl de boot de zonsondergang in dreef.
De nacht brachten we door op een van de eilanden, in een eenvoudige maar sfeervolle lodge met uitzicht op het water. Zonsondergang met een Gazelle - het Senegalese biermerk - en dat gevoel van midden-van-nergens. De geplande boottour ging niet meer door, dus bedacht ik samen met mijn kamergenoot een alternatief: vroeg alarm, en kajakken bij zonsopgang. Kalm water, zacht licht, en aangename temperaturen. Ik had hier wel langer kunnen blijven.
Maar de volgende ochtend was het alweer verder rijden, naar Gambia.
We kwamen al snel aan bij de grens, en de oversteek zelf verliep verrassend soepel. De veerboot daarentegen hadden we net gemist. Nieuw plan: kleine bootjes over, de bus volgt later. Wat volgde laat zich het best omschrijven als georganiseerde chaos. In een kleine bar (Mandy’s bar) werden we eerst van alle kanten benaderd. Binnen was het een mix van dronken en stoned plaatselijke bezoekers, luide meningen, en een energie die alle kanten op kon gaan.
En dat deed ze ook.
Een discussie over wie ons mocht bedienen escaleerde snel. Op een gegeven moment werd mijn Sprite, die eraan kwam, dramatisch uit iemands hand geslagen, als in een goedkope actiefilm. Eén klap werden er twee, en plotseling was er een hele opschudding.
De groep maakte een snelle aftocht richting de boten, waar de chaos al in volle gang was. Geen systeem, veel mensen, en bootjes die leken te drijven op optimisme en een paar planken. En dan: om droog aan boord te komen, word je gedragen op iemands schouders. Ik aarzelde even, maar uiteindelijk is het hun werk, hun inkomen, dus deed ik ook mee. Iets minder waardigheid, maar wel droge schoenen.
Aan de overkant kropen we in een taxi, en ineens stonden we bij een strandresort dat aanvoelde als een andere wereld. Palmbomen, zacht zand, paradijselijk. Na alle chaos kregen we hier elk onze eigen kamers. Dik verdiend, als je het mij vraagt.
Gambia: Louis Vuitton tuk-tuks en een modewedstrijd voor de eeuwen
Een week onderweg, en we zijn alweer in een ander land. Op de kaart is Gambia letterlijk een smalle strook die in Senegal is geknepen, een erfenis van koloniale grenzen. De Britten controleerden de rivier, de Fransen namen de rest. Het resultaat: een Engelstalige bevolking, en een zichtbare opluchting bij de groep.
Na een snelle duik in het zwembad gaan we naar de markt van Serrekunda. Vervoer? Een vloot tuk-tuks, ieder interieur gekker dan het vorige. Die van ons had een volledig Louis Vuitton-interieur. Geweldig.
Op de markt: een kopje Café Touba, lokale koffie met Guineapeper. Pittig, bitter, rokerig, misschien een vleugje nootmuskaat. Niet meteen duidelijk wat je ervan moet vinden, maar het groeit.
Daarna was het tijd voor de opdracht. In teams, met een vast budget, moest de groep de best geklede persoon samenstellen uit lokale marktspullen. Jurylid: chauffeur Diop. Wie is de Mol-energie, maar dan in West-Afrika.
Mark, de enige man in ons team meldde zich direct vrijwillig en stelde voor om als vrouw gekleed te gaan. De beslissing was snel gemaakt! Chaotisch winkelen, onderhandelen, en creatieve keuzes maken. In een textieltent hielpen de eigenaren mee om het geheel samen te stellen: een rok, een top die ooit waarschijnlijk een tafelkleed was, een glitterende hoofddoek, een nep rode Chanel-tas en rode Hugo Boss-slippers.
Wat een look.
Het echte hoogtepunt: ze liepen hem al opgedoft terug door de markt, terwijl de modeshow pas 's avonds was. Mannen die lachten, vrouwen die gilden, mensen die bleven staan kijken. In een overwegend islamitische omgeving waren de reacties verrassend positief. Jongere jongens keken vooral verward. Dat leek redelijk.
Gunjur: het einde van de bar en een nacht onder de sterren
Na de chaos op de markt was het tijd voor het tegenovergestelde: lunch, strand, bier, zonsondergang. Rust, met uitzicht op een prachtige moskee op het strand.
Het avondeten werd opgeluisterd door een lokale muzikant die ter plekke nummers improviseerde met de namen van de gasten. Iedereen genoot. Maar het echte hoogtepunt, de modeshow, moest nog komen.
Toen Mark in volledig Gambiaanse drag binnenkwam verloor het personeel het volledig.
De avond bouwde verder op. Dansen, lachen, en 30 Seconds spelen aan het kampvuur. Heel leuk voor iedereen, alleen de Belgen hadden wat minder kennis over Nederlandse popcultuur. Op een gegeven moment verschenen er shots. Al was "shot" misschien niet het juiste woord voor wat we in longdrinkglazen kregen. We dronken de bar letterlijk leeg.
De nacht eindigde op het strand, met 3 overblijvers die zongen - of iets wat daar sterk op leek - onder de sterren.
Wat een dag.
Abene en Guinea-Bissau: Senegalese kook- en djembelessen en een dagtrip naar weer een nieuw land
Terug in Senegal gingen we naar Abene, een gezellig dorpje niet ver over de Gambiaanse grens, waar we bij Khady op bezoek gingen. Deze topvrouw heeft haar eigen guesthouse waar we welkom waren voor een Senegalese kookles voor de hele groep en tussendoor kregen we ook een express les in djembe spelen. Klonk het bij iedereen even goed? Dat misschien niet, maar iedereen vond het wel super leuk.
Lang stilzitten zat er ook nu niet in, want we gingen weeral een dagje over de grens naar een nieuw land. Guinea-Bissau, klein, weinig bezocht, maar toch wel de moeite waard. Op het programma: een culturele activiteit. Wat dat precies inhield? Een live dans- en muziekperformance, voor de groep, waarbij de helft van het dorp ook kwam meegenieten van het spektakel. Drummers, dansers, kleuren, afwisselende outfits en een ritme dat je voelt voordat je het hoort.
Casamance: bomen, golven en een nacht die niemand had gepland
Na al onze avonturen gingen we weer dieper de Senegalese
Casamance in. Dit is het groene, rustiger deel van Senegal dat door velen wordt vergeten en door weinigen wordt bezocht. Exact de reden om er naartoe te gaan.
De eerste avond brachten we door bij Île d'Egueye, een klein eilandje dat aanvoelt alsof de wereld er een tikje langzamer draait. Geen drukke markt, gewoon water, palmen en goed gezelschap. Het soort avond dat je niet plant maar wel onthoudt.
De volgende dag: een beklimming naar een platform hoog in de bomen vlakbij het eiland. Het uitzicht was een zee van groen, met de delta eronder, en stilte erboven. Even staan en genieten van het uitzicht, hoog in de boom.
Daarna verbleven we twee nachten in Cap Skirring, een rustig badplaatsje aan de Atlantische kust met eindeloze stranden. Overdag: strand, zee, tot rust komen. 's Avonds: met de hele groep op stap. Na weken samen reizen wist iedereen inmiddels wat de ander lust, wie als eerste danst en wie als laatste naar bed gaat. Cap Skirring gaf ons de ruimte om goed te vieren: lekker eten, lokale bars, en de energie van een groep die weet dat het einde van de reis in zicht is.
Dakar: slavernijgeschiedenis, markten en te voet op verkenning
De laatste twee dagen gingen we via een nachtelijke ferry naar de
hoofdstad Dakar. De ferry vertrok in de namiddag vanuit Ziguinchor en tijdens de eerste 3 uur kregen we gezelschap van dolfijnen die rondom de boot op en neer sprongen. Daarna gingen we een stuk de Atlantische Oceaan op en was het tijd om te gaan slapen, om vroeg in de ochtend wakker te worden in Dakar.
Dag één ging meteen naar Île de Gorée, het kleine eiland voor de kust dat jarenlang diende als doorvoerhaven in de trans-Atlantische slavenhandel. Een plek die tegenwoordig heel gezellig is, maar een enorm donker verleden kent. Het Maison des Esclaves, de kleurrijke maar stille straatjes, het besef van wat hier is gebeurd, het landt anders als je het met eigen ogen ziet.
Dag twee was lichter van toon. Kleurrijke, luidruchtige markten verkennen in Dakar tijdens een city tour die we te voet deden. Dit bleek al snel de beste manier om Dakar te begrijpen: chaotisch en bruisend, maar met een eigen ritme dat je na een tijdje begint te volgen. Als afsluiter bezochten we het Renaissance Museum, waar we een blik werpen op de kunst en cultuur van het land dat de afgelopen twee weken zo veel indruk heeft gemaakt.
Hierna gingen we richting luchthaven en kwam er een einde aan een fantastische tweeweekse reis.
