Wat is de beste tijd om te gaan kamperen?

Het droge seizoen (de cacimbo) van mei tot en met oktober is perfect. De wegen zijn goed begaanbaar en de kans op regen is minimaal. Bereid je in de Namib-woestijn en de hooglanden wel voor op ijskoude nachten; zodra de zon zakt, kan het kwik hard dalen. Een goede trui en warme slaapzak zijn goud waard.

Wild kamperen in Angola

Vergeet omheinde campings met genummerde plekken, stroompaaltjes en een slagboom die om tien uur 's avonds dichtgaat. In Angola zet je je tent op waar de weg ophoudt en de natuur het overneemt. Van slapen op een dorpsvoetbalveld in de bergen tot ontwaken in de absolute stilte van de Namib-woestijn: dit is kamperen zonder filter.

Vier mensen staan bij groene tenten die zijn opgezet op een rotsachtige ondergrond met grote rotsblokken en een massieve rotsformatie op de achtergrond onder een wazige hemel. Het landschap ziet er droog en ruig uit.

Bondwa Overnight Hike | Morogoro motorbike tour | FAQ

Waarom Angola dé plek is om te kamperen in het wild

Toen onze Charlie’s Angels Anna, Stephanie en Sjoerd met 7 reizigers vorig jaar met een daktent door het land trokken, kwamen ze er al snel achter: formele campings bestaan hier nauwelijks. En dat is precies de bedoeling. Dit land is nog helemaal van zichzelf. Dat betekent dat de mooiste plekken geen receptie, geen wifi en geen buren hebben.

Wildkamperen is hier niet alleen de norm, het is de sleutel tot het land. De sterrenhemels in de woestijn zijn zo helder dat je er stil van wordt, en de enige mensen die je tegenkomt zijn de locals die je met een brede glimlach welkom heten. Dit is reizen voor wie durft te vertrouwen op het kompas en de lokale gastvrijheid.

Een vrouw staat op zandgrond voor grijze tenten en grote rode rotsformaties, draagt een blauw slaapmatje en kleurrijk beddengoed, draagt een sjaal en sandalen. Het lijkt een camping in een canyon in de woestijn.

Kamperen aan de voet van de Pedras Negras

Stel je voor: je rits je tent open en kijkt direct omhoog tegen de loodrechte, gitzwarte rotswanden van Pungo Andongo. Geen hekken, geen andere toeristen, alleen de wind door de savanne. Samen met onze gids Faustino sprokkel je droog hout voor het kampvuur terwijl de zon achter de granieten monolieten zakt.

Faustino vertelt de verhalen van Koningin Nzinga, die hier ooit de Portugezen trotseerde, terwijl de rotsen als reusachtige wachters over je kamp waken. Een dik matje is hier trouwens geen overbodige luxe, want de ondergrond is hard en onbarmhartig.

Twee groene tenten opgezet op een rotsachtige ondergrond bij zonsondergang met grote rotsblokken en verre wazige heuvels op de achtergrond, waardoor een vredige kampeerscène in de buitenlucht ontstaat.

Slaap waar de wereld ophoudt te bestaan: De Namib & Iona

In het diepe zuiden van Angola houdt de bewoonde wereld langzaam op te bestaan. Hier, waar de goudgele duinen van de Namib-woestijn overgaan in de Atlantische Oceaan, zetten we het kamp op in de absolute leegte.

Zonder ook maar een spoortje kunstlicht kun je de Melkweg hier bijna aanraken vanuit je daktent. Terwijl de koffie 's ochtends pruttelt op de brander, zie je in de verte een groep oryxen over de duinen trekken. Dit is geen comfortabele vakantie; dit is een expeditie.

Een persoon zit in een grijze tent die is opgezet op het oranje zand van een woestijn, omringd door zandduinen onder een heldere hemel.

Je tentje tussen de locals

Op de flanken van Morro do Moco doen we het anders. Geen eenzame bush, maar menselijke verbinding. In het bergdorpje Kanjonde zetten we ons kamp op midden op het lokale voetbalveld. Soba (dorpsoudste) Bernardo heet ons officieel welkom en binnen no-time spelen de kinderen uit het dorp een fanatiek potje voetbal rond je tent.

Terwijl de zon achter de groene bergen zakt, deel je een maaltijd met de bewoners. Je merkt al snel dat je geen Portugees hoeft te spreken om elkaar te begrijpen bij het kampvuur. De volgende ochtend begin je met een lokale gids aan de klim naar de hoogste top van Angola.

Een groep kinderen staat op de veranda van een verweerd gebouw met een metalen dak. Een groene tent staat op de zandgrond ervoor en een zwarte auto is gedeeltelijk zichtbaar aan de linkerkant. Palmbomen en heuvels zijn op de achtergrond te zien.

Kamperen naast een waterval

Wie heeft Spotify nodig als je in slaap kunt vallen met het geluid van een van de grootste watervallen van Afrika? Bij de Calandula Falls kamperen we op een klif met direct uitzicht op de bulderende Lucala-rivier. Je slaapt met de frisse nevel op je tentdoek en wordt wakker als de eerste zonnestralen door de damp heen breken.

Nog voordat de weinige dagjesmensen arriveren, daal je samen met gids Lucas via een steil, glibberig pad af naar de voet van de waterval voor een ijskoude ochtendduik.

Een persoon zit naast een groene tent op grasland, met uitzicht op een brede, krachtige waterval omgeven door mist en weelderige vegetatie, met dichte bomen zichtbaar bovenop de kliffen op de achtergrond.

Ons team woont en werkt in Afrika

Wij ontwikkelen onze eigen routes

Jullie reis wordt op maat gemaakt

100% verzekerd en veilig op reis

Al jouw veelgestelde vragen over kamperen in Angola op een rijtje

Ja, mits je je aan de ongeschreven regels houdt. De belangrijkste regel in Angola: kampeer nooit zomaar ergens zonder toestemming. We checken altijd in bij de lokale Soba (het dorpshoofd) of de dichtstbijzijnde boer.

Dat is niet alleen beleefd, het zorgt er ook voor dat je als gast wordt beschouwd in plaats van als indringer. De Angolese gastvrijheid doet de rest.

Zonder twijfel. De mooiste kampeerplekken liggen aan het einde van diepe zandpaden, rotsachtige tracks of wegen vol potholes waar je met een normale auto direct vastloopt. Een stevige vierwielaandrijving met hoge bodemvrijheid is hier je levenslijn.

Angola heeft geen buitensportwinkels om de hoek. Je moet volledig zelfvoorzienend zijn. Gelukkig regelen wij dat je 4x4 volledig is uitgerust: van een ijzersterke daktent en warme slaapzakken tot een kookset, koelbox en een fatsoenlijke bijl voor het kampvuurhout.

Verwacht geen warme douches of toiletten. In de bush ben je op jezelf aangewezen. Dat betekent: douchen met een jerrycan, biologisch afbreekbare zeep gebruiken en een gat graven voor je behoefte (en ja, je gebruikte wc-papier neem je mee terug in een vuilniszakje).

Het droge seizoen (de cacimbo) van mei tot en met oktober is perfect. De wegen zijn goed begaanbaar en de kans op regen is minimaal. Bereid je in de Namib-woestijn en de hooglanden wel voor op ijskoude nachten; zodra de zon zakt, kan het kwik hard dalen. Een goede trui en warme slaapzak zijn goud waard.

Plan een vrijblijvend gesprek