Travelstory: Angola door de ogen van Pionier Hanneke
It’s not about the destination, it’s about the journey. Stel je een pressure cooker voor. Gooi daar een groep eigenwijze avonturiers in, elk met een sterk verhaal en een nog sterkere persoonlijkheid. Zet die in tenten of hutjes, laat ze samen koken, afwassen, slapen, plassen, lachen, huilen, en vooral ontdekken. Welkom bij het Pioneer-team in Angola. Soort speeddaten, eindeloos onderweg op onverharde wegen met als beloning lauwe Cuca’s bij het kampvuur. En kip. Héél veel kip.
De Northern Loop begon met Bruno. 29 maar een oude ziel met een indrukwekkende kennis van natuur, geschiedenis en cultuur. Véél meer dan een gids. Een echte verhalenverteller, een spiegel, een brug naar Angola. En eerlijk, hij maakte zaken niet mooier dan het was. Hij sprak over de kracht van zijn land, maar ook over de kwetsbaarheid van bevolking, natuur, en toekomst. Gaandeweg leerden we elkaar beter kennen. Ruben, die zich ongemakkelijk voelde als witte bezoeker in een arm dorp. En Bruno, die voorzichtig vroeg: “But, define poor – what does that mean to yóu?” Bruno als vriend voor altijd in ieders hart.
De taalbarrière? Tja. Wij spraken um pouco Portugees, zij weinig Engels. Toch wisten we ons verstaanbaar te maken. Op de markt was het onderhandelen met handen en voeten: je vraagt om één tomaat, je krijgt een hele emmer. Slippers, doeken, groenten - alles in bulk en altijd met een glimlach. Muito obrigada.
De 4x4’s Rita, de Gele Rups, ’t Beestje en de Boombox sleepten ons door stof, modder, duinen en eindeloze wegen. Onderweg maakten we kennis met de rauwheid van Luanda, slapen met de overweldigende white noise van de Calandula falls, namen we eerder afscheid van Michiel Attenborough, de indrukwekkende Padras Negras met een Chief chair die vrolijk voor onze tent geparkeerd stond met Ton erop. Kakkend. Goedemorgen Ilse.
Nachtelijke pangolin-jacht, voetbaltoernooitje in een afgelegen dorp. Weer ff stoppen, dronestops voor Misch en Mike hier en daar, het grappige en gevoelige siamese cameraduo. Razende reporter/fotograaf Steef met alle doortastende en funny vragen. We deelden alles: van vochtige doekjes tot levensverhalen. Ilse’s succesvolle fotoshop en haar overuren draaiende printer, Anna’s heerlijke ukulele en zangskills, de motorrace afterparty dansend tot in de vroege uren met mijn dochter Martha. Herkenning in gesprekken met Heleen. En Ton, zingend met earpods op pad en kinderen aan zijn hand, ver vóór de rest uit.
De Southern Loop bracht ons Harrickson met zijn bakken eten en soepele dansmoves. De Angola Waves boys met een bak testosteron, de uitgestrekte Namib-woestijn, kamperen in de Red Canyon en diepe gesprekken bij zonsondergang *afgetopt met een dikke middelvinger van Amber. Van plassen onder pressure faalangst naar namen in het zand. Surfen en gespoeld worden, (banden)spanning hier en daar, limbodansen, prachtige speeches van Wouter, Sjoerd en Anna afgetopt met naaktzwemmen en een dikke kater.
Wat blijft hangen? De gastvrijheid. De trots. De kinderen die riepen om ‘bola bola’. De rauwheid van het leven, en de vrolijke ogen van mensen die weinig bezitten maar veel uitstralen. Zó’n knap volk. Soms nieuwsgierig, soms afwachtend. Vooral enorm echt.
Het was intens, rommelig, magisch, leerzaam, grappig en groots. Kamperen in de woestijn, surfen, hiken, praten, zwijgen. Ieder zijn/ haar verhaal en alle ruimte om te zijn wie je bent. We vertrokken met een rugzak vol verwachtingen, we kwamen allemaal terug met een hart vol verhalen.
Enorm dankbaar dat ik dit avontuur met al deze lieve mensen heb mogen beleven en een dikke shout out naar OG pionier Charles met wie het allemaal begon💛. 
